Yapay Zekâ Hukuku

İki ayrı soru var. Veri kişisel veri içeriyorsa KVKK’daki hukuki dayanak, aydınlatma ve amaçla sınırlılık kuralları geçerlidir. İçerik telif korumasındaysa, metin, görsel ya da kod fark etmez, eser sahibinin izni veya kanundaki bir istisna gerekir.

Pratikte en işe yarayan adım, hangi verinin nereden ve hangi koşulla alındığını baştan kayda geçirmek. Sonradan bunu geriye dönük olarak çıkarmak neredeyse imkânsız.

Türk hukukunda eser sahibi ancak gerçek kişi olabileceği için, tamamen yapay zekâ tarafından üretilen bir çıktının eser olarak korunup korunmayacağı tartışmalıdır. İnsanın yaratıcı katkısının belirleyici olduğu çıktılarda ise koruma mümkündür.

Bu belirsizlik yüzünden yapay zekâ destekli üretim yapan şirketlere, haklarını sözleşmeler ve iç kurallarla korumalarını öneriyoruz; kanunun boşluğu doldurmasını beklemek riskli.

Evet, iki durumda: yapay zekâ sistemini AB pazarına sunuyorsanız ya da sisteminizin ürettiği çıktı AB’de kullanılıyorsa. Bu şirketlerin önce sistemlerinin risk sınıfını belirlemesi gerekir; yasaklı uygulamalar ve genel amaçlı modellere ilişkin kurallar uygulanmaya başladı, yüksek riskli sistemlere ilişkin yükümlülükler ise kademeli olarak devreye giriyor.

Gerekli. Bir çalışanın müşteri sözleşmesini ya da çalışan listesini halka açık bir yapay zekâ aracına yapıştırması, hem kişisel veri hem ticari sır ihlali doğurabilir. Hangi araçların, hangi veriyle ve hangi işler için kullanılabileceğini gösteren kısa ve anlaşılır bir politika bu riskin çoğunu ortadan kaldırır.

İlk bakılacak yer, sağlayıcının sizin verinizi kendi modelini eğitmek için kullanıp kullanamayacağı. Ardından çıktılar üzerindeki haklar, hatalı çıktıdan doğan zararın kimde kalacağı, hizmet seviyesi, veri güvenliği ve veri işleyen yükümlülükleri gelir.

Sağlayıcıların standart koşullarında bu maddeler çoğunlukla sağlayıcı lehine yazılmıştır ve kurumsal sözleşmelerde müzakereye açıktır.